Als je hart spreekt
Wanneer je hart zich laat zien
Eva ligt op de tafel. De ruimte is stil. Geen haast, geen verwachtingen. Alleen haar adem die ik langzaam voel zakken.
Ze heeft al veel geprobeerd. Gesprekken, inzichten, doorzetten. Altijd sterk blijven en maar door. Vandaag hoeft dat even niet.
Want wanneer ik haar uitnodig om te voelen, blijft ze een tijd stil. Haar hand ligt op haar borst. Alsof ze daar eerst langs moet, voordat ze verder kan. Dan zegt ze zacht:
“Het is zwart. En er zitten tralies voor mijn hart.”
Ze schrikt er zelf niet van. Er zit geen drama in haar stem. Alleen een constatering. Alsof ze beschrijft wat ze ziet, niet wat ze is.
Wanneer het hart zich sluit
Het beeld zegt genoeg. Een hart dat lang heeft volgehouden. Dat zich heeft beschermd. Dat heeft geleerd om dicht te blijven, omdat open zijn ooit te veel was.
We doen niets met het beeld. We hoeven het niet te begrijpen. Ook niet mooier te maken. Het enige dat nodig is, is blijven. Het zien van het zwart en de tralies rondom haar hart. Bij Eva, precies hier.
Met aandacht, de adem en vooral met heel veel zachtheid.
Exact wat dit stukje nodig heeft.
Blijven bij wat zich aandient
Terwijl Eva blijft voelen en rustig blijft ademen, verandert er iets. Niet ineens. Niet groots. Maar subtiel, bijna onopvallend.
Het zwart voelt minder zwaar. Er komt beweging en er verschijnt kleur.
De tralies verliezen hun spanning. Ze verdwijnen niet, maar ze staan minder strak. Alsof ze hun functie even mogen loslaten. Dit is hoe ze het later beschrijft.
Eva ademt dieper. Haar schouders zakken iets en haar gezicht verzacht.
Alsof er een raampje opengaat
Na de sessie blijft Eva nog even liggen. Dan zegt ze:
“Het voelt alsof er een raampje is opengezet. Er is meer lucht. Meer ruimte in mijn hartgebied.”
Ineens is het beeld dan veranderd. Haar hart voelt rood. Met hier en daar bruine vlekjes. Levendig en aanwezig.
Zelfliefde die je kunt voelen
Wat hier gebeurt, noem ik zelfliefde op zielsniveau.
Niet de zelfliefde van positief denken of jezelf verbeteren.
Maar de zelfliefde van blijven bij wat zich aandient.
Eva kwam niet om iets op te lossen. Ze kwam om zichzelf weer te voelen.
En precies dat gebeurde.
Ze was er weer. Meer aanwezig. Meer verbonden. Met alles wat er is, ook met wat nog pijn doet.
Ruimte om jezelf te ontmoeten
Het hart hoeft niet geforceerd open.
Het wil gezien worden. Veilig zijn en adem krijgen.
In Rebalancing werken we met wat zich laat zien in het lichaam. Soms is dat ontspanning dan weer spanning. Maar het kan ook een beeld zijn dat ineens opkomt. Alles hoort erbij.
Alleen... dit is soms niet heel makkelijk, omdat we bepaalde ervaringen liever willen wegduwen.
Juist door niet te duwen, ontstaat ruimte. En in die ruimte kan iemand zichzelf weer ontmoeten zoals hij of zij is. Precies daar, waar het hart ooit moest sluiten, kan het dan weer open gaan.
Caroline van Hest
Over Rebalancing
Caroline gelooft dat iedereen zich zelf weer vrij kan voelen en zijn binnenwereld mag laten spreken.
In haar Rebalancing-praktijk begeleidt ze iedereen die daar behoefte aan heeft met veel warmte en aandacht. Caroline helpt cliënten voelen, ontdekken en groeien in een veilige, rustige omgeving. Zelfonderzoek en lichaamsbewustzijn staan centraal.
Daarnaast ondersteunt ze de opleiding van het Rebalancing Centrum.
Buiten haar werk geniet ze van de natuur, koken een lekker eten, de houtkachel en waardevolle gesprekken.
Laat je hart spreken en
maak een afspraak voor een sessie
Contact
06 - 53 72 65 72
Zandstraat 16a Moergestel