Waarom we onszelf vergeten

We laden alles op om ons heen: telefoon, laptop, kinderen, collega’s. Maar onze eigen plug vergeten we vaak. Daarom raken we snel leeg, zonder dat we het doorhebben.

Een inkijkje uit de praktijk

Ik zie het dagelijks in mijn praktijk. Mensen duwen jarenlang door, totdat hun systeem luid roept: stop... adem... voel mij even. Soms komt iemand binnen met schouders tot aan de oren, een hoofd vol gedachten en een adem die nauwelijks in de borst komt. Wanneer ik vraag: “Waar ben jij vandaag?” volgt eerst stilte, daarna een zucht en uiteindelijk: “Goh... dat weet ik eigenlijk niet meer.”

Het magische stukje

Die paar minuten brengen je langzaam terug in je lijf. Dat moment maakt het verschil. Het is niet groots en niet ingewikkeld. Soms begint het gewoon met een hand op de buik en een paar bewuste in- en uitademingen. Anders voel je hoe moe je benen echt zijn. Of je realiseert je dat je al weken over je grens liep.

Een kort voorbeeld

Ik begeleidde laatst iemand. Ze zei: “Ik dacht dat ik moe was van mijn werk, maar nu ik hier lig voel ik pas hoe moe ik écht ben.” Dat is even inpluggen — niet bij een stopcontact, maar juist bij jezelf. In die stilte voel je waar het leven zachter wordt.